سكوتم را به باران هديه كردم/ تمام زندگي را گريه كردم/ نبودي در فراق شانه‌هايت / به هر خاكي رسيدم تكيه كردم

فاصله عشق هاي معمولي را از بين مي برد و عشق هاي بزرگ و جاوداني را شدت ميبخشد.مانند باد كه شمع را خاموش و آتش را شعله ور مي سازد.

سنگ ... پس از رها کردن!

حرف ... پس از گفتن!

 موقعيت... پس از پايان يافتن!

 و زمان ... پس از گذشتن!

 ((چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه امّا مجبور باشي بخندي تا نفهمه که هنوزم دوسش داري .))

((چقدر سخته گل آرزوها تو توي باغ ديگري ببيني , و هزار بار تو خودت بشکني و اون وقت آروم زير لب بگي گل من, باغچه ي نو مبارک

:. نيايش نواي دلهاست كه راه خود را به سوي بارگاه الهي مي‌گشايد.

عالم جان بي حسين بن علي جانان ندارد

 هر که بر او دل نبندد دل نه بلکه جان ندارد

شور بي آواز عاشورايي او پايان ندارد

درد بي درمان دل جز عشق او درمان ندارد

اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْن وَعَلى عَلِىِّ بْن الْحُسَیْنِ

وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَیْن وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَیْن

دلم تنگ است دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است سکوت از کوچه لبریز است صدایم خیس و بارانی است نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است

كاش هرگزدرمحبت شك نبود ؛ تك سوارمهرباني تك نبود ؛ كاش برلوحي كه برجان دل است ؛ واژه تلخ خيانت حك نبود

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست ميدارم تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نمي زيسته ام دوست ميدارم براي خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود و بهاي نخستين گناه

براي خريدن عشق هر کس هرچه داشت آورد،‌ ديوانه هيچ نداشت و گريست،‌ گمان کردند چون هيچ ندارد مي گريد،‌ اما هيچکس ندانست که قيمت عشق اشک است

یکی  به  نام  خدا  نان  روز  می طلبد

  یکی ز هر چه به غیر خود خداست جداست

یکی به ماه می نگرد و آن دگر به ماه می رود

  ببین  تفاوت  ره ا ز  کجا   تا   به   کجاست

به حال و روز خودم گریه ام نمی گیرد

  تمام  غصه   من   بهر   بی   کسی  خداست   

تصور كن اگر قرار بود هر كس به اندازه ي دانش خود حرف بزند چه سكوتي بر دنيا حاكم ميشد ... ..... ناپلئون