چیزی را بنویس که بتونی امضا کنی،

چیزی را امضا کن که بتونی پاش وایسی.

(ناپلئون بناپارت)

مهرباني را در نگاه منتظر کودکي ديدم که آبنباتش را به دريا انداخت تا آب شيرين شود

آبي تر از آنيم که بي رنگ بميريم از شيشه نبوديم ک که با ستگ بميريم تقصير کسي نيست که اينگونه غريبيم شايد که خدا خواست که دلتنگ بميريم

نداریم معطوف است که دیگر نمی توانیم از

آنچه داریم لذت ببریم.(جودی تاتل مام)

زندگي مثل بازي حکمه!! مهم نيست که دست خوبي نداري مهم اينه که يار خوبي داشته باشي؛ اينطوري شايد حتي بتوني بازي باخته رو ببري

زيباترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد. باوفاترين دوست به مرور زمان بي وفا شد. اين پرپر شدن از گل نيست و اين بي وفايي از دوست نيست. از روزگار است.

توسط:فردا

درختان شعرهایی هستند که زمین بر آسمان می نویسد و ما آنها را بریده و از آنها کاغذ می سازیم تا نادانی و تهی مغزی خویش را در آنها به نگارش درآوریم . جبران خلیل جبران

توسط:نگارنده

سلام دوست عزیز با "دوم اینکه"ی این دوستمون موافق نیستم. عشق اگه حقیقی باشه، چه زمینی چه آسمونیش همه چیز رو به نظرم میاره با خودش. عشق زمینی خیلی اوقات مقدمه ای به عشق آسمونی میشه. البته ممکنه آدم با عشق چیزهایی رو از دست بده اما به نظرم اون از دست دادنها هم عین به دست آوردنه! شاد باشید   مابقی بماند برای بعد.......

طبیعت والاترین حاصل ها را با ساده ترین ابزار می آفریند:آفتاب، گل ها، آب و عشق.

(هاینریش هاینه)

سلام
اول اینکه اصولا جهان با عشق آفریده شده است و خدا هم عاشق بوده !
دوم اینکه : نه همیشه اینگونه نیست که عشق با خود همه چیز میاورد ؟ گاهی عشق وقتی میاید چیزهای از دست میرود . عشق میاید و عقل میرود . عشق میاید و افق دید کوچک میشود . میببینی او می اید و بعضی چیزها میرود ! ( البته منظور عشق زمینی است نه عشق از نوع اول که به آن اشاره کردم .       (فردا)

توسط:یک حسابدار

نمید ونم چه جوریه اما واسه من یه طورایی بر عکس بود......   توسط:روح الله خانم مریم حضرتی سلام وبلاگ زیبایی دارید! و البته مفهومی!

 و وقتی می رود همه چیز را با خود می بر د .

 گران بهاترین خرج هاست.

(بالزاک)

ازدواج، تنها زنجیری است که همگان به رضا

و رغبت آن را به دست و پای خود می بندند.

(فرانسوا موریاک)

اگه پيراهنه تنم سياه است نشان اين نيست كه تنهام,اگه چشام خيسه نشان اين نيست كه فراموش شدم اگر پاهايم ناي رفتن ندارن نشان اين نيست كه جايي واسه موندن ندارم

زندگی مثله یک دیکته است ، هی غلط می نویسی هی پاک می کنی

 دوباره مینویسیم و باز پاک می کنیم

قافل از اینکه یه روز داد می زنند میگن ورقه ها بالا

(ویل کارنگی)